Last  Diary

ทำลายสถิติ หุหุ...
สวัสดีครับไดอารี่...
Looking back my little boy.
Happy New Year 2009 !
Christmas ใกล้เข้ามาแล้วครับ...
มดน้อยจอมขยัน
Tag ที่สุด....
Le Marché de Noël !
ร่วมใจทำดี สามัคคี ถวายในหลวง
welcome December !
หิมะแรกของปี

Favourite   Diary  

namhomm
imnamwhan
P Orchid
NAN




 

 

  มดน้อยจอมขยัน

                                                 กลับจากไทยมาม็องซิ้อนิทานและหนังสือมาให้หนูหลายเล่มเลยครับ 

มีโอกาสได้อ่านเรื่องนี้แล้ว ทำให้นึกถึงคุณยายกับคุณตามากๆ ตอนมาม็องเป็นเด็กคุณยายชอบอ่านนิทานให้ฟัง

ก่อนนอนเสมอเลยครับ อ่านจนมาม็องหลับไปเลย คุณยายเล่านิทานเก่งมากๆๆ ทำเสียงนั้นเสียงนี้ด้วย

เวลาที่อ่านนิทานดีๆแล้วได้ข้อคิดมาม็องจะเอามาบันทึกเก็บไว้ให้หนูได้อ่านด้วยนะครับ แต๊น แตน แต้น....

              ในฤดูร้อนที่ร้อนมากของวันหนึ่งจิ้งหรีดจอมขี้เกียจตัวหนึ่งเห็นฝูงมดขนข้าว, เศษผลไม้และลูกไม้ต่าง ๆเดินรำเรียงกันเอาเข้าไปเก็บสะสมไว้ในรังอย่าง ขะมักขะเม้น มันจึงเกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างมากจึงถามพวกมดว่า " นี่เจ้ามด พวกเจ้าน่ะขนข้าว,ขนอาหารไปเก็บไว้ทำไม ?ในทุ่งก็มีมากมายกินกัน ไม่รู้จักหมดรู้จักสิ้นอยู่แล้ว พวกเจ้านี่ช่างแปลกจริง ๆ ร้อนออกจะตายไป บ้าบอไม่มี ที่เปรียบ ขยันกันจริงนะพวกเจ้า ฮ่า ๆๆ " มันคิดดูถูกพวกมดอย่างมาก...พวกมดจึง หันมาตอบกวน ๆกับมันว่า " ท่านว่าแปลกมากหรือ? " "แต่พวกข้าว่าไม่เห็นจะน่าแปลก ตรงไหนเลย ฤดูกาลนี้พืชพันธ์ธัญญาหารอุดมสมบูรณ์ พวกข้าเก็บได้ง่ายและที่ เหลือกินก็จะช่วยกันขนเอาไปเก็บสะสมไว้เป็นสะเบียงในฤดูหนาวที่แห้งแล้งไม่มีพืชพันธ์ ธัญญาหารให้เก็บกินกัน
ได้ง่าย ๆไงล่ะ "
เจ้าจิ้งหรีดเมื่อได้ฟังดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า " จะไปคิดอะไร กันมากมายถึงกาลไกลโน่นให้ปวดหัวด้วยล่ะเสียเวลาปล่าว ๆ เอาอย่างข้านิสินึกจะกินก็กิน นึกจะนอนก็นอนอาหารมีอยู่รอบตัวไม่เห็นเคยอดหยากสักครั้งเลย " ตอบแล้วมันก็บินหนีไปแทะ อ้อยข้างทางอาหารโปรดของมันเหมือนขี้เกียจต่อกรกับพวกมด พวกมดมองเจ้าจิ้งหรีดที่บิน จากไปแล้วคิดว่า " ยังไม่รู้ถึงความอดหยาก ถึงได้ดูถูกและล้อเลียนพวกเรา รอให้ฤดูหนาวมาถึงก่อน เถอะ...ฮึ...แล้วจะรู้สึก "

แม้แต่ในวันที่ฝนตกหนัก พวกมดก็ยังยอมเปียกฝนด้วยตัวที่สั่นเทาไม่ลดละและเลิกขนสะเบียงอาหาร เลยมันยังคงตั้งหน้าตั้งตาลำเรียงเข้าไปเก็บไว้ในรังอยู่อย่างเดิม...เจ้าจิ้งหรีดซึ่งนั่งหลบฝนอยู่ใต้ใบไม้ เมื่อมันเหลือบไปเห็นพวกมดเข้าเท่านั้นมันก็หัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดังและส่ายหัวไปมาแล้วพูด ดูถูกล้อเลียนพวกมดว่า "ขยันกันจริง ๆนะพวกเจ้า ฮ่า ๆๆ..ฝนตกเฉอะแฉะน่ารำคาญจะตาย อย่างวันนี้ พวกเจ้าถ้าจะบ้าเอาอย่างมากเลยนะ...ข้าว่ามานอนหลบฝนกับข้าไม่ดีกว่าเหรอ รอให้ฝนหยุดเสียก่อนจะดีกว่านะ ฮ่า ๆๆๆ " แต่พวกมดก็ยังเดินขนของไปแล้วหันมาตอบกับจิ้งหรีด เหมือนไม่ยอมให้เสียขนอาหารไปเลยสักนิด " บอกแล้วไง ตอนนี้ยังพอมีพืชพันธ์ธัญญาหารให้เก็บอยู่ ต้องรีบเอาไปเก็บสะสมไว้อีกให้มาก ๆไง " จิ้งหรีดส่ายหัวไปมาด้วยความเบื่อในความคิดของ พวกมดมันเลยเเกล้งนั่งหลับไม่ยอมหันกลับไปมองพวกมดอีกเลย...

และในวันที่ลมพัดแรงแสนแรง พวกมดก็ยังคงทำงานและหน้าที่ของมันอยู่ไม่มีเปลี่ยนแปลง พวกมันเดินเกาะกลุ่มกันเดินต้านลมขนข้าวขนสะเบียงอาหารอยู่เหมือนเดิม เจ้าจิ้งหรีดนั้น วันนี้หนีลม แรงเข้าไปหลบอยู่ในโพรงไม้และเมื่อมันมองออกไปและเห็นพวกมดเข้าให้อีก มันจึงตะโกนออกมา ด้วยเสียงอันดังแล้วก็ยังพูดดูถูกพวกมดเหมือนเดิมอีกนั่นแหละว่า " ข้าว่าพวกเจ้านี่บ้าจริง ๆของ แท้เลยหละ...ลมพัดแรงจะตายไป ยังจะขยันกันอยู่ได้อีก เดี๋ยวก็ปลิวไปตามลมหรอก ฮ่า ๆๆๆ " พวกมดนั้นฟังเจ้าจิ้งหรีดพูดดูถูกและล้อเรียนจนเคยเสียแล้วแต่พวกมันก็ไม่ได้คิดโกรธ แถมยัง หยุดเดินและพูดเตือนเจ้าจิ้งหรีดด้วยอีกว่า " นี่ท่านจิ้งหรีด นี่ก็ใกล้จะถึงฤดูที่แห้งแล้วแล้วนะ ท่านได้เตรียมและหาเก็บสะสมสะเบียงอาหารไว้บ้างแล้วหรือยัง?? " 

 เมื่อย่างเข้าฤดูแล้งแหล่งอาหารของมดและแมลงต่าง ๆก็เริ่มเหลือน้อยลงเข้าทุกที พื้นดินนั้นก็เริ่ม แตกระแหง ต้นไม้ที่ยืนต้นนั้นใบก็เริ่มเหี่ยวเฉาลง เจ้าจิ้งหรีดที่ชอบเอาแต่ความสบายและไม่เคยคิด ถึงกาลข้างหน้าสักนิดเลยนั้น เพราะมันมัวแต่เอาแต่ร้องรำทำเพลงอย่างมีความสุขมาตลอดไม่ได้คิด เตรียมตัวไว้รับสภาพที่แห้งแล้งหาของกินยากที่เยือนมาถึงนี้เลย มันจำต้องนั่งเอาใบไม้คลุมตัว ไว้ด้วยความหนาวและพร้อมกับความหิวโหยด้วยมันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว เรี่ยวแรงที่เคยมีก็ หมดไป มันจึงไม่สามารถที่จะบินไปหาแหล่งอาหารที่อยู่ไกล ๆกับใครเขาได้...

  แล้วในที่สุดฤดูหนาวก็มาเยือน หิมะเริ่มตกพรำลงมา เจ้าจิ้งหรีดหนาวสะท้านด้วยความหนาวและ หิวโหยเหลือเกิน....และเมื่อสิ้นไร้หนทางเข้า มันจึงเที่ยวคลานไปตามที่ต่าง ๆที่มีรังของพวกแมลง เพื่อหวังขอเศษอาหารจากพวกแมลงเหล่านั้นกินปะทังชีวิตของมัน มันคลานตะเวนไปเรื่อย ๆจน ร่างกายสกปรกมอมแมมไปหมดจนกระทั่งมันมาพบกับรังของพวกมดที่มันเคยพูดดูถูกและล้อเลียน เอาไว้อย่างมากมาย แต่เพราะความหิวและใกล้จะตาย มันพยายามรวบรวมพลังที่มีเหลืออยู่น้อยนิด นั้นเคาะประตูรังของพวกมดทันที "ก๊อก ๆๆ ได้โปรดเถิด นึกว่าสงสารแมลงด้วยกัน ช่วยแบ่งเศษอาหาร ให้ข้าปะทังความตายและความหิวสักนิดเถิดท่านมด "

พวกมดจึงเปิดประตูให้แล้วพูดว่า " พวกเราจะแบ่งอาหารให้กับเจ้าก็ได้ แต่เจ้าจะต้องสำนึกผิดที่ ได้เคยพูดดูถูกและล้อเลียนพวกข้าเอาไว้เมื่อก่อนเสียก่อน " เจ้าจิ้งหรีดจึงพูดว่า " เจ้าไม้ต้องบอกให้ข้า สำนึกหรอก มดเอ๋ย...ข้ารู้ซึ้งและเข้าใจที่เจ้าบอกแล้วว่าความอดหยากและแล้นแค้นนั้นมันเป็นอย่าง ไร? เพราะกว่าจะหาข้าวได้สักเม็ด ผลไม้สักผล...นี่ถ้าข้าเชื่อพวกเจ้าเสียตั้งแต่แรก ป่านนี้คงตุนอาหารไว้ เต็มบ้าน ไม่ต้องมานั่งคลานอย่างกระเสือกกระสนและเที่ยวขอเขากินอย่างหรือยิ่งกว่าขอทานแบบนี้ ว่าแต่เจ้ามีข้าวสักเม็ดหรือปล่าวบริจากให้ข้าสักหน่อยเถอะ " มดส่ายหัวอย่างอิดหนาระอาใจ แต่ก็กวักมือเรียกให้เข้ามาในรัง แล้วแบ่งข้าวให้จิ้งหรีดกินหลายเม็ด....

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
     รู้จักเก็บออม รู้จักวางแผน ให้ความสำคัญและรอบคอบ ก็จะมีกินมีใช้ ไม่ขาดมือและลำบาก

ขอบคุณที่มา : www.whitemedia.org

                                                       ตอนนนี้มีนิทานอยู่สามเรื่องที่ชอบมากๆและนี้ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่อง

ที่หนูชอบ และให้แง้คิดในการดำรงชีวิตในทุกวันนี้เป็นอย่างมากนะครับ คนที่รู้จักวางแผน คิดการไกลไว้ในวัน

ข้างหน้ามักจะได้เปรียบคนที่ไม่ได้คิดอะไรเสมอ หรือหาความสุขใส่ตัวในวันนี้แต่ลืมที่จะคิดไปว่าในวันข้างหน้า

จะเป็นเช่นไร

                                                         ว่าด้วยโหมดปัจจุบัน ตั้งแต่กลับมาจากไทยหนูก็นอนกับมาม็อง

ตลอดไม่ได้แยกจากกันไปไหนเลย หรือว่าง่ายๆคือ  24 ชม เรามีกันและกันตลอด ก่อนที่จะกลับไปหาคุณตา

หนูสามารถนอนคนเดียวได้จนถึง ขวบกับอีกสามเดือนแล้วเราก็ไปไทยกันเกือบสามเดือนแต่ระหว่างที่อยู่ทีไทย

หนูนอนกับมาม็องตลอดเลยพอกลับมานี้หนูก็ติด เมื่อเสาร์ อาทิตย์ ที่ผ่านมา มาม็องกับปาป๋าก็เลยเริ่มทำ

สังขยานามกันใหม่หมด  ตอนแรกคุยกับอั๋นแม่แฝดพี่ของหนู ก็เลยตัดสินใจลองหักดิบหนูสักครั้ง

เริ่มด้วยการที่ให้ปาป๋าส่งหนูเข้านอน เพราะถ้ามาม็องรับรองว่าหนูจะต้องไม่ยอมลงเตียงแน่ๆ

ปาป๋านั่งอ่านนิทานให้หนูฟังเกือบสามสิบนาที แล้วหนูก็หลับพลอยไปเลยครับ นอนรวดเดียวจนเช้า

ไม่ได้ยินเสียงร้อยสักแอะ แถมตื่นมาน่ารัก อารมณ์ดีสุดๆ ไม่ดิ้อ ไม่ซนเลย พอวันอาทิตย์หนูมีร้องนิดหน่อย

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดีครับ วันนี้มาม็องมีเรื่องบันทึกให้หนูสั้นๆเท่านี้นะครับลูก

มดน้อยจอมขยัน

มดน้อยจอมขยัน

 

 


     Share

<< Tag ที่สุด....Christmas ใกล้เข้ามาแล้วครับ... >>

Posted on Mon 15 Dec 2008 20:54

Lilypie - Personal pictureLilypie

 

 

 

 

                 

please send to
Iwata Jun
AZ TechCo.,Ltd.
2-15-3-101Azusawa,
Itabashi-ku Tokyo,174-0051 Japan
please give my best
regards to your family.
naka and always miss you ka.
love
PiNoi
PiNoi ka   
Tue 16 Dec 2008 11:23 [1]
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

  

 
Free Mickey Mouse 1 MySpace Cursors at www.totallyfreecursors.com